Ek was in die laaste tyd betrokke by ‘n paar begrafnisse. Dis nooit lekker nie. Maar dis een van die feite van die lewe waarmee ons moet saamleef. Wat goed is daarvan, is dat dit ‘n mens tot stilstand ruk en jou net weer herinner aan die kosbaarheid van die lewe. En jou laat onthou dat jy moet dankbaar wees vir elke oomblik van die dag.
Kom ons wees eerlik met mekaar – ons hou nie van die onderwerp nie. Maar wanneer jy gekonfronteer word met geliefdes wat sterf of met kanker gediagnoseer word, kan jy die vraag nie langer uitstel nie. Op jou eentjie in jou stoepsitsessies met jou koppie koffie in die hand, behoort jy vir jouself te vra: Wat wil ek hê moet mensê by my begrafnis van my onthou?
Ek was nog nooit langs ‘n doodsbed waar iemand vir my gesê het dat hy te min tyd aan sy loopbaandoelwitte bestee het nie. Wel dat hy wens dat hy dinge kon regmaak met ‘n ouer of ‘n kind; dat hy meer tyd aan iemand wat hom so nodig gehad het, kon spandeer het. Dat hy verhoudings kon herstel het.
As ek terugkyk op my eie lewe tot hiertoe, kan ek eerlik sê dat my prioriteite in plek is? Waaraan spandeer ek my tyd, my geld en my energie? Is daar balans in my bestaan – tussen werk en gesondheid, my verhoudings en my geestelike lewe?
En hoeveel dink en doen investeer ek in my nalatenskap. Sê-nou-net ek het ‘n beitjie grasie en my begrafnis is oor ‘n week – wat gaan my geliefdes, en die wat minder lief is vir my, van my sê as ek weg is?
